ԻՄ ՑՆՈՐՔԻՆ

Անե՛յլա, ոչ ոք դեռ չի համբուրել
Շուրթերըդ մւսքուր, կուրծքըդ դողդոջուն,
Ո՞վ է քո անուշ աչքերը վառել
Այս աղջամուղջում…

Խավար օրերի երազում դժգույն
Հայտնվում ես դու արշալույսի պես,—
Պոետը քեզ է երազում անքուն
Ու պաշտում է քեզ։

Գեղեցկությունըդ վառված է բոցե
Դաշույնի նըման սև կյանքի վրա. —
Թող կարոտ սիրտըս մահացու խոցե
Եվ թող չերերա…

Գեղեցկությանըդ, որպես մահապարտ,
Երկրպագում է բանաստեղծը միշտ
Եվ ողջունում է խնդությամբ հպարտ
Տառապանք ու վիշտ։

Անե՛յլա, ոչ ոք դեռ չի համբուրել
Շուրթերըդ մաքուր, կուրծքըդ դողդոջուն,
— Ո՞վ է քո ոսկի ժպիտը վառել
Այս աղջամուղջում…

Երբ կյանքը սուր փշերով

Երբ կյանքը սուր փշերով
Կարյունոտե քո հոգին,
Հիշի՛ր, որ սուրբ հուշերով
Շղթայված ես դու մեկին։
Երբ մենք հեռու կըլինենք,
Երբ կանջատվենք առհավետ,
Հիշի՛ր, որ կա սրբազան
Հանդիպումի արահետ։
Հիշի՛ր, որ երբ մի անգամ
Մահին հաղթեց խնդագին,
Էլ չի կարող մոռանալ
Ակնթարթն այն մեր հոգին։
Քո խոսքերը սրբազան
Չեն խավարիլ խավարում,
Շուրջը, շուրջը ամեն ինչ
Կերգե անդարձ քո հեռուն։
Դու կըլինես իմ հոդում,
Դու ամեն տեղ կըլինես,
Որպես քաղցր մի խոկում,
Ե՛վ անմարմին, և՛ անտես։
Մեզ ամեն ինչ այս երկրում
Հմայում է և խաբում,
Բայց կա անհաս մի բերկրում,
Հրաշք-անկարծ հանդիպում…
Երբ կըլինենք մենք հեռու,
Անվերադարձ և օտար,
Հիշի՛ր, որ ինձ մի անգամ
Հավերժաբար դու գտար…

Վահան Տերյանի մասին

հեղինակ՝ Հովհաննես Թումանյան

Մեր սիրելի երիտասարդ դասախոսը, որ էնքան բանաստեղծորեն խոսեց մեր տաղանդավոր բանաստեղծ Տերյանի քնարի մասին, հայտնեց նաև մի շատ տարածված կարծիք, թե Տերյանը զուրկ է տեղայնությունից և հարազատ չի մեզ։ Ինձ թվում է, որ էդ կարծիքը սխալ է։ Չմտնելով քննության մեջ, թե ինչ է հարազատությունը և ինչ նշաններով է արտահայտվում, ես գտնում եմ, որ նրա թախիծն ու երազները, մշուշն ու աղջամուղջը խորթ չեն մեր երկրին ու մեր հոգուն։ Ես եղել եմ էն երկնքին մոտիկ լեռնադաշտում, ուր ծնվել է Տերյանը, և կարծես թե նա լիքն է էն մշուշային թախիծով ու քնքույշ երազներով, որ բնորոշում են մեր տաղանդավոր բանաստեղծի քնարը։ Վերջապես թախիծն ու երազը խորթ չեն հայի հոգուն, և մենք շատ երազկոտ ժողովուրդ ենք։

Խոսեց և նրա երգերի մոնոտոնության մասին, և լսողները շատ հեշտ կարող են սրա տակ ձանձրալին հասկանալ։ Բայց դուք, ինչպես ամեն բանաստեղծի, էնպես էլ Տերյանի լավ երգերն առեք և բանաստեղծական գոհարներ կտեսնեք, որ ձեզ բարձր գեղարվեստական հաճույքներ կտան։ Չպետք է մոռանալ և էն հանգամանքը, որ Տերյանը դեռ տվել է իր առաջին շրջանի երգերը, և այժմ ինչպես ինքն է գրում իր վերջին երգերից մեկում, նոր արշալույս ու նոր հորիզոն, նոր կյանք է ողջունում։

Դուք բանաստեղծ եք: Դա ամենագլխավորն է: Դուք խոսքերի հետ չեք խաղում... Ես ուրախությամբ ողջունում եմ Ձեր մուտքը գրական ասպարեզ, բարով եկաք... Շատ գեղեցիկ են և գրեթե մեր լիրիկայի մեջ նոր բաներ... Լեզունմաքուր, զտված և արծաթե զանգի պես հնչուն... Մեր վերնատան մեջ պատվավոր տեղ ունի... 1908 թվականին Վ. Տերյանը հրատրակեց իր «Մթնշաղի անուրջները», ու առաջ եկավ երրորդ, նորագույն շրջանը, որի մասին հանդիսավոր ու հավաքական կերպով խոսում ենք էսօր Հայ գրողների ընկերության մեջ: Հովհաննես Թումանյան

Վահան Տերյանը այն բախտավոր հեղինակներից էր, որոնք մի առավոտ զարթնում են հայտնի դարձած, և դա ոչ թե պատահականության բերումով, այլ շնորհիվ իրենց մեծ տաղանդի: Նրա առաջին իսկ գիրքը... հռչակեց նրան որպես բանաստեղծ և պատվավոր տեղ ապահովեց հայկական պառնասում: Նա հրապարակ իջավ միանգամից որպես վարպետ: «Մթնշաղի անուրջները» ավելի ջերմ ընդունելիություն գտավ երիտասարդության կողմից, մի կարճ միջոցում Տերյանն ունեցավ հետևորդների մի ամբողջ բազմություն: Իսկ երկրպագուների թիվ չկար: Պահ մի մոռացվեցին մեր անվանի բանաստեղծները, ամենուրեք՝ երեկույթներում, ընտանիքներում, ընկերական շրջաններում արտասանում էին Տերյանի սոնետներն ու էլեգիաները: Սկսվել էր պարզապես Տերյանական շրջան, Տերյանի էպոխա: Օդը լիքն էր Տերյանով. երիտասարդության խոսակցության նյութն ամեն տեղ նրա բանաստեղծություններն էին, իսկ ընկերների ու սիրահարների սրտագին նվերը միմյանց՝ «Մթնշաղի անուրջները»:Ստեփան Զորյան

Վահան Տերյանի հիշատակին

Վահան Տերյան, ինչպե՞ս երգեմ հիշատակը քո, Թող լուռ փռվի հիմա իմ դեմ անլույս երեկո: Սրտիս վրա իջնի թող մութ մի ամպի քուլա, Քամին բերե թող մահվան բոթ, ու անձրևը լա: Եվ թող թափվեն շուրջս աշնան տերևներ դեղին Եվ զարդարեն, Վահան Տերյան, քո անցած ուղին: Ու մշուշում տխո՜ւր երգով բյուրավոր զանգեր Թող օրհներգեն թախիծը քո, իմ հեռու ընկեր... Եղիշե Չարենց

Մեռած պոետին

Նրանք ասում են, որ դու անցել ես, Ու հնացել ես, ու հեռացել, Որ լքել են քեզ ու մոռացել Օրերում այս խենթ ու դարձդարձիկ. Բայց տե՛ս - կանչում է ահա մի ձեռ Եվ մի սիրտ, որ քեզ սիրում է դեռ. - Վերադարձի՛ր, օ, վերադարձի՛ր... Եղիշե Չարենց

Վահան Տերյան from Anahit Harutyunyan

A tale of two millionaires, some people spend it ans some save it

Milton Petrie                  The  Most  Generous Man in the World
Hetty   Green.                The Richest,the Meanest Woman in the World.
Every morning, billionaire Milton Petrie walked from his New York  apartment and bought a newspaper from the regged old man on the street corner.One  morning  the man  wasn’t there.Petrie learned that  he was  very ill in the city hospital. Immediately he saiid his hospital bill and later, when  the  man died  , paid  for his funeral.The old man was just one of many people that Milton Petrie helped with his money.Whenever he read about personal disasterss in his newspaper he sent generous cheques,especially to the familiesof policemen or firemen injured at work.He also sent cheques to a mother  who lost  five children in a fire,and  a beautiful model,whose face was cut in a knife attack.It cost him millions of dollars, but he still had million left.He said that  he was lucky in business and he wanted to help those less fortunate than himself.”The nice thing is , the harder I work, the more money I make, and the more people I can help”.Milton Petrie died in1994 when he was 9. His will was 120 pages long because he left $150 million to 383 people. His widow, Carroll, his fourth and last wife , said his generosity was  aresult of the poverty of his early years.His  family were poor but kind-hearted.His father was a Russian immigrant  who became a policeman, but never arrested anyone, he was too kind.He couldn’t even give a parking ticket.
Hetty   Green. The Richest,the Meanest Woman in the World.
Hetty Green was  a very spoilt, only child.She was born in Massachusetts, USA, in 1835. Her  father was  a millionare businessman.Her mother was often ill,and so  from the age of two her father took her  with him to work and taught  her about stocks and shares.At the age  of six  she started reading the daily financial newspapers and she opened  her own bank acount.Her  father died when  she was 21 and she  inherited  &7,5 million.She went to New  York and invested on Wall Street.Hetty saved  every penny,eating  in the cheapest restaurants for 15 cents.She became one of the richest and most hated women in the world.She was called “The Witch of Wall Street” At 33 she married Edward Green, a multimillionaire, and had two children, Ned and Sylvia.
Hetty’s meaness was legendary.She always argued about  prices in shops.She walked  to the local grocery store to buy  broken cookies,biscuits,which were  much cheaper ,and to get  a free bone  for her  much-loved dog.Once she lost  a two-cent stamp and spent  the night looking for it. She never bought  clothes and always  wore  the same long ragged  black skirt.Worst of all, when her son Ned  fell and injured his knee, she refused  to pay  for  a doctor and spent hours looking for  free medical help. Inthe end Ned’s leg was amputated.
When she died in 1916 she left her children $100 million (worth $9 billion today. Her  daughter built a hospital with  her money.

The latest project that I have taken part in

Today, when I look  at last 4 months of my educational path, I see a series of great achievements for me, so I'd like to  talk about .

First of all, I would like to point proudly out that from September till now I’ve participated in a series of professional projects, which have  been initiated by the Goethe Institute, the German artists master classes. Especially liked Gagik Babayan's abstract direction and Sam Grgigoran's "collage-decollage " master classes. As a result, I have acquired abstract painting applied in professional skills of other interesting techniques, learned to open the gates of my soul, then raised up even those hidden processes for me and surprisingly colorful abstract images on canvas. I managed not to  strain anymore, to leave my mind free,  and not to be afraid of faults, to be creative and just enjoy  drawing  process. As a  result  I got 8 amazing and unique works, which were later shown on the school showroom, then 2 of them were sent to Chamber Music House exhibition andwere sold   in the auction. My joy knew no bounds .  I earned my own money in my life forthe  first time due to my paintings. There could not be a better Christmas gift for me!

I am extremely happy and proud of my achievement, for which I am thankful and grateful to my beloved Educomplex and the teachers which spared no effort and invite talented and interesting artists, and then  organizing such a wonderful event in the Chamber Music Hall.