20 полезных фраз на английском языке:

Ты завтра свободен? - Are you free tomorrow
Ты сегодня вечером свободен? - Free this evening?
Ну ты крут! - You're cool!
До свидания - Godd bye, bye-bye
Когда встретимся? - When shall we cross (meet)?
Удели мне пару минут - Spare me two minutes
Я бы хотел... - I would like (I'd like)
Неудачный день - Off day
Я расчитываю на тебя - I lot on you. I rely on you.
Бросил друга в беде! - You've left me in the lurch
Жаль - It's a (real) pity
Увидимся (позже, завтра) - See you (later, tomorrow)
Пока - So long, bye
Ну ты чудак! - You're a strange dude!
Слоняться без дела - To mop around, to loll around, to nop about, to screw around, to fuck around, to lounge about, to lop about.
Кататься как сыр в масле - To have a fat-city (To be in clover)
Быть в одиночестве - To be in the cold
Глаза выпучить от удивления - To get eye popped (bugged) with surprise
Рехнуться, чокнуться - To go/get banana, to go gaga, to go coocoo, to be off one'conk
У него не все дома - He doesn't have all his buttons

5 уроков успеха, которые преподносит нам природа

1. Первому из уроков успеха мы можем научиться у дятла. Да, у дятла!

Он называется “урок реалистичной фокусировки”.
Дятел во многом умнее нас. Да, он бьется головой о дерево, но делает это он очень успешно.
Он реалистичен – он не пытается разбить дерево пополам одним ударом, как это хотят сделать многие из нас, и он сфокусирован – он не стучит в дерево со всех сторон.
Он фокусировано бьет в одну и ту же точку, медленно продвигаясь к своему червячку.
Нам же нужен не червяк, а сразу змей, и найти его мы хотим не в плотном дереве, а лишь присыпанным листьями на земле.

2. Второй урок успеха можно выучить у рыбы. Он называется “урок потока”.

Рыба всегда плывет против течения и вопреки общему мнению это правильно. Она это делает не для того чтобы усложнить себе жизнь, а для того чтобы больше воды мимо себя пропустить. Так мимо нее в потоке воды проплывает больше еды и кислорода. Так ее жизнь становится в несколько раз богаче.
Мы же, в отличие от рыбы, всегда пытаемся плыть по течению в стагнирующем потоке, и в результате вместо 40 лет жизненного опыта, мы нажили однолетний жизненный опыт 40 раз. Мы не хотим выходить из комфортной зоны и потом удивляемся, почему в жизни было так мало возможностей. Мы хотим выиграть лотерею жизни, даже не купив лотерейного билета.

3. Третий урок достижения успеха можно выучить у маленьких львят. Этот урок успеха называется – “запачкайте морду кровью”.

Они умеют учиться.Они учатся у старших более опытных львов. И учатся они не по учебникам и разговорам, а на деле.
Они точно знают – чтобы научиться охотится нужно запачкать морду кровью.
Мы же боимся даже руки замарать. Мы садимся за парты и смотрим на стоящего у доски разодетого зайца, который учит нас охотиться. Или еще хуже, закрываемся дома и учимся сами с собой, а когда приходит время охоты, мы не то что охотится не умеем, мы боимся запаха крови.

4. Четвертый урок успеха мы можем выучить у собаки. Он социальный и называется “повиляй хвостом первый”.

В 21 веке уже не важно, что делаешь ты, а важно на что ты мотивируешь других людей. И прекрасный пример здесь собака. Собака не думает: “Сначала ты меня домой приведи, накорми и помой, а потом я тебе повиляю хвостом.”
Собака первая отдает свои чувства и лишь потом получает взамен то, что ей нужно. При этом она не заставляет вас ей ничего отдавать, она делает так, что вы сами хотите это сделать.

5. Пятый урок успеха нам должна преподать змея. Урок называется “не надо ныть”.

Она не думает: “У меня нет ни рук, ни ног, у меня плохое зрение, я родилась не в той стране, меня никто не любит, мои родители обо мне не заботились с момента как я вылупилась”.
Змея обходится тем, что у нее есть, и мы даже боимся этого “животного-инвалида”. И если ей что-то не нравится, она просто меняет шкуру и ползет дальше без сожалений.

Ինչպես պահպանել բնությունը

Դժվար է չնկատել, որ շրջապատող բնությունը մեր օգնության կարիքն ունի: Սակայն հաճախ մարդիկ անում են ճիշտ հակառակը՝ կոպիտ են վերաբերվում բնությանը եւ վարվում են ինչպես «սպառողներ»: Բայց այդ դեպքում ի՞նչ կտեսնի ապագա սերունդը: Դժվար թե ինչ որ լավ բան: Դրա համար պետք է ջանք ներդնել եւ աշխատել փրկել բնությունը:

Ինչի՞ համար ենք մենք ապրում աշխարհում: Ո՞րն է մարդկային կյանքի իմաստը: Ի՞նչ հետք կթողնենք Երկրագնդի վրա: Ինչքան հաճախ ենք մենք մեզ տալիս այս հարցերը: Բայց փորձելով պատասխանել դրանց, առաջի հերթին մտածում ենք մասնագիտության մասին, աշխատանքի մասին, գիտության եւ տեխնիկայի նվաճումների մասին: Մենք մտածում ենք նաեւ մեր հարազատների մասին, ընկերների մասին, ինչպիսի օգուտ կտանք մեր հարազատներին, ծանոթներին կամ անծանոթ մարդկանց: Մեն գիտենք, որ այդ ամենը մեր ներդրումն է մարկանց բարեկեցության զարգացման համար: Բայց արդյո՞ք մենք մտածում ենք, որ օգուտ տալ մարդկությանը հոգ տանելով միայն մարդկության բարեկեցության մասին, անհնար է: Որովհետեւ մարդը ոչինչ է առանց իրեն շրջապատող կենդանի եւ մեռած բնության: Մենք երբեք չենք կարող փրկել մարդկությունը՝ չպահպանելով բնական ռեսուրսներն ու հարստությունները: Բնությունը՝ կենդանիներն ու բույսերը, թռչունները, անուշահոտ խոտաբույսերն ու ծաղիկները, օդը, որը մենք շնչում ենք, կապույտ երկինքը փափուկ ամպերով գլխի վերեւում, օվկիանոսային անհուն տարածքները, բյուրեղյա լեռնային գետերը, գույների, հոտերի ու ձայների աշխարհը եւ Մայր-Հողի անսպառ ընդերքը, որը բավարարում է մեր բարեկեցությունը՝ այս ամենը միշտ էլ գոյություն է ունեցել, եւ ինչպես մեզ է թվում , հավետ գոյություն կունենա: Բայց մենք չարաչար սխալվում ենք այդպես մտածելով: Անուղղելի վնաս է հասցրել բնությանը Ուկրաինայի Չեռնոբիլի ատոմակայանը: Տուժել են բոլոր բնական բաղադրիչները և մարդիկ, եւ դա ցավոք միակ օրինակը չէ: Մարդկանց անբավարար էկոլոգիական դաստիարակությունը բնապահպանության խնդիրներին իրենց անտարբեր վերաբերմունքի արդյունքն է, որը բերեց այն բանին, որ ժամանակակից էկոլոգիական իրավիճակը դարձել է ծայրահեղ վտանգավոր: Բարեբախտաբար վերջերս մարդիկ սկսեցին գիտակցել վտանգը, որը կրում է բնության ոչնչացումը: Սկսել են գիտակցել , որ հաճախ իրենց անմիտ եւ անպատասխանատու գործողություններով իրենք են կործանում այն գեղեցկությունը ու հարստությունը, որն ունենք, որով հիանում ենք եւ ուզում ենք հիանալ ամեն օր:

Կարելի է երկար խոսել մարդու եւ բնության հարաբերությունների մասին, բայց կարեւորն այն է, որ բնությունը դա մեր անցյալն է եւ մեր ապագան: Սխալ է նա, ով համարում է, որ մարդկության ամենամեծ ձեռքբերումը դա այն է, որ մենք կարողացել ենք հաղթել բնությանը, հնազանդեցնել նրան մեր ցանկություններին եւ պահանջմունքներին: Իրականում այստեղ հպարտանալու բան չկա: Նվաճելով բնությունը՝ մենք խախտել ենք նրա ներդաշնակությունը, ինքներս վերացրել ենք այն «օղակը», որը կապում էր մեզ ուրիշ մարդկանց հետ: Ավելին, մենք վերացրել ենք այն «օղակը», որը կապում է մեզ մեր իսկ ներաշխարհի հետ:

Եթե անհետանա ներդաշնակությունը բնության մեջ, կկորի նաեւ մարդու մեջ: Եվ նույնիսկ միայնակ մնալով մարդը չի զգա երջանկություն, եւ նրան չի բավարարի իր կյանքը: Ու՞ր է գնում այդպիսի հասարակությունը: Այն անարգել գնում է սեփական կործանմանը:

Ստանալով գիտության եւ տեխնիկայի նորագույն ձեռքբերումներ, մարդկությունը կանի ամեն ինչ, որպեսզի ուղղի իր սեփական կործանմանը այն բնական ուժերը, որոնք կարողացել է բացահայտել եւ հաղթել:

Բայց մենք դեռ ունենք հնարավորություն պահպանել ինքներս մեզ, պահպանել մարդկությունը, եթե փորձենք լսել ինքներս մեզ, եթե անենք ամեն ինչ Մայր-բնության փրկության համար:

Այնպես որ, եկեք լինենք խելամիտ, հարգենք եւ պահպանենք հարազատ հողը, ինչպես հարգում, սիրում եւ պաշտպանում ենք մեր հարազատ մորը:

Նաեւ նյութի ռուսերեն տարբերակը

Как сохранить природу

Трудно не заметить, что окружающая природа нуждается в нашей защите. Однако, зачастую люди поступают прямо противоположно - губят природу и относятся к ней как "потребители". Но что в таком случае увидят будущие поколения? Вряд ли что-то хорошее, поэтому нужно приложить усилия и постараться спасти природу.

Для чего мы живем на свете? В чем смысл человеческой жизни? Какой след оставим мы на Земле? Как часто мы задаем себе эти вопросы. Но, пытаясь ответить на них, думаем прежде всего о профессии, о работе, о достижениях в области науки и техники. Мы думаем также о своих близких, о друзьях, о пользе, которую можем принести обществу, о помощи, которую можем оказать родным, знакомым или просто посторонним людям. Мы знаем, что все это — наш вклад в развитие и благополучие человечества. Но задумываемся ли мы, что принести пользу человечеству, заботясь только о благе человека, невозможно? Потому что сам человек — ничто без окружающего его мира живой и неживой природы. Мы никогда не сможем спасти человечество, не стараясь сохранить природные ресурсы и богатства. 
Природа — животные и растения, птицы, благоухающие травы и цветы, воздух, которым мы дышим, голубое небо над головой с пушистыми белыми облаками, необъятные океанские просторы, хрустальные горные реки, мир красок, запахов и звуков и неисчерпаемые недра Матери-Земли, обеспечивающие нашу жизнедеятельность, 

— все это существует, существовало всегда и, как нам кажется, будет существовать вечно. Но мы жестоко ошибаемся, думая так. 
Непоправимый вред природной среде нанесла катастрофа в Украине на Чернобыльской АЭС. Пострадали все компоненты природного комплекса. И это, к сожалению, далеко не единственный пример. Недостаточное экологическое воспитание людей и, как результат, их безразличное отношение к природоохранным проблемам привело к тому, что современная экологическая обстановка стала крайне опасной. К счастью, в последнее время люди начали осознавать угрозу, которую несет нам гибель природы. Начали осознавать, что своими действиями, часто бездумными и безответственными, мы сами губим ту красоту и богатство, которыми обладаем, которыми восхищаемся и которыми хотим любоваться каждый день. 
Можно много и долго говорить о взаимоотношениях человека и природы, но главное заключается в том, что природа — это наше прошлое, наше настоящее и наше будущее. Как же ошибается тот, кто считает, что высшее достижение человечества в том, что мы сумели покорить природу, подчинить ее себе, своим желаниям и потребностям! На самом деле здесь совершенно нечем гордиться: покорив природу, мы нарушили ее гармонию, мы сами разорвали звено, связывающее нас с другими людьми. Более того, мы разорвали звено, которое связывает нас со своим собственным внутренним миром. 
Если исчезнет гармония в природе, исчезнет и гармония в мире людей. И даже оставшись один на один с самим собой, человек не сможет ощутить счастья, не сможет испытать удовлетворения собственной жизнью. Куда же идет такое общество? Оно неудержимо движется к собственной гибели! 

Получив в свои руки новейшие достижения науки и техники, человечество сделает все, чтобы направить на свое собственное уничтожение те силы природы, которые сумело открыть и покорить! 
Но у нас еще есть возможность, есть шанс сохранить себя, сохранить человечество, если мы прислушаемся к голосу разума, если начнем делать все возможное для спасения Матери-природы, потому что, как говорил Егор Полушкин, герой романа Б. Васильева «Не стреляйте в белых лебедей»: «Никакой человек не царь ей, природе-то. Не царь, вредно это — царем-то зваться. Сын он ее, старший сыночек»! 

Так давайте будем разумными, будем уважать и беречь родную землю, как уважаем, любим и бережем родную мать! 

Համո Սահյան

ՍԵԶԱՄ, ԲԱՑՎԻՐ

1. ՏԱՐ ԻՆՁ, ԺԱՄԱՆԱԿ

Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ,
Ես ետ մնալուց շատ եմ վախենում:
Հուշերից որքան հեռու եմ կենում,
Մեկ է, կապում են թևերս նրանք:

Ակնթարթի մեջ դու կուլ ես տալիս
Այնպիսի մի նոր հավիտենություն,
Որ խոսքս հազիվ հասած բերանիս,
Դառնում է արդեն խորին հնություն:

Դուրս հանիր ինձ այս մթին կիրճերից,
Որ քեզ հասկանամ և ինձ ճանաչեմ:
Փրկիր ինձ այս խուլ ախ ու ճիչերից,
Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ:

Տուր ինձ քո ոգին, որ ես շառաչեմ,
Որ ես դադարեմ հանդարտ հոսելուց,
Ինձնից խոսելուց քեզնից չամաչեմ,
Ինձնից չամաչեմ քեզնից խոսելուց:

Տուր ինձ քո ոգին, քո միտքը ներհուն,
Առ ինձ հանճարեղ քո տարերքի մեջ,
Որ չմոլորվեմ քո ոլորտներում
Եվ իմ հոգու բարդ տիեզերքի մեջ:

Պարզեցրու, զտիր խոհերն իմ խառնակ,
Առ քո թևերին, տար ինձ, ժամանակ:

Համո Սահյան

1914 – 1993

ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Բանաստեղծ Համո Սահյանը (Հմայակ Սահակի Գրիգորյան) ծնվել է Սիսիանի շրջանի (այժմ՝ Սյունիքի մարզ) Լոր գյուղում: 1937 թ. ավարտել է Բաքվի երկամյա հայկական ուսուցչական ինստիտուտը: Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին: Աշխատել է մի շարք թերթերում և ամսագրերում, որոնց թվում Բաքվի «Խորհրդային գրող» ամսագրում, «Կոմունիստ» և «Ավանգարդ» թերթերում, «Ոզնի» հանդեսում:1965 – 1967 թթ. եղել է «Գրական թերթի» գլխավոր խբագիրը:

Հ. Սահյանի բանաստեղծությունները տպագրվել են դեռևս 30-ական թվականներից, սակայն նա համընդհանուր ճանաչման է արժանացել ռազմաճակատում գրած «Նաիրյան դալար բարդի» բանաստեղծությամբ, որը հատկանշվում է Հայաստան երկրի հանդեպ կարոտի հուզական բռնկումով և անմիջականությամբ:

Համո Սահյանի առաջին գիրքը` «Որոտանի եզերքին» բանաստեղծությունների ժողովածուն տպագրվել է 1946 թ.: Այստեղ դրսևորվում էր Սահյանի բանաստեղծական ընդհանուր ուղղվածությունը` սեր հայրենի բնաշխարհի ու մարդու նկատմամբ: Հաջորդ` «Առագաստ» (1947), «Սլացքի մեջ» (1950), «Ծիածանը տափաստանում» (1953), «Բարձունքի վրա» (1955), «Նաիրյան դալար բարդի» (1958) ժողովածուներում ավելի է ընդլայնվում Համո Սահյանի պոեզիայի թեմատիկ ընդգրկումը:

1972թ.  լույս է տեսնում Սահյանի «Սեզամ, բացվիր» ժողովածուն, որի համար 1975թ նա արժանանում է պետական մրցանակի: «Իրիկնահաց» (1977), «Կանաչ, կարմիր աշուն» (1980), «Դաղձի ծաղիկ» (1986) ժողովածուներով հեղինակը բերում է մարդկային դրամատիկ ապրումների ու ճակատագրի քնարերգությունը` բանաստեղծության բնապաշտական տարերքը հագեցնելով նոր, առավել անհատական, մտերմիկ բովանդակությամբ:

Համո Սահյանի ստեղծագործության մեջ մեծ թիվ են կազմում անցյալին, մանկությանը նվիրված բանաստեղծությունները, որոնք ունեն արդիական իմաստավորում, հասարակական հնչեղություն: Նա իրեն հատուկ բառամթերքով անդրադարձնելով իր զգայական աշխարհը` հասնում է լեզվաոճական ինքնատիպության ու կայունության: Նա թարգմանել է Ա. Պուշկինի, Ս. Եսենինի, Գ. Լորկայի և այլ բանաստեղծների ստեղծագործություններից:

Պարգևատրվել է Հոկտեմբերյան հեղափոխության, Աշխատանքային Կարմիր դրոշի և «Պատվո նշան» շքանշաններով:

1998թ. հետմահու լույս է տեսնում Համո Սահյանի «Ինձ բացակա չդնեք» անտիպ բանաստեղծությունների ժողովածուն:

ՄԵՐ ՎԵՐՋԻՆ ՕԾՅԱԼ ԱՐՔԱՆ՝ Սմբատ Արծրունի կամ Աղթամարցի

Լենկթեմուրյան մղձավանջից հետո Հայաստանում իշխում էին նախ կարա-կոյունլու, ապա ակ-կոյունլու թուրքմենական ցեղերը: Կարա-կոյունլու Ջհանշահը համեմատաբար մեղմ քաղաքականություն էր վարում հայերի նկատմամբ՝ ցանկանալով նրանց օգնությամբ վերականգնել երկրի ավերված տնտեսությունը։ Նա անգամ ընդառաջում է Աղթամարի կաթողիկոս Զաքարիա Աղթամարցու խնդրանքին՝ վերականգնելու Վասպուրականի թագավորությունը։ Զաքարիան սերում էր Արծրունիների թագավորական ընտանիքից՝ «Գագիկ Արծրունի մեծ թագավորի արմատից և ցեղից»։ Նա Հայոց թագավորի թեկնածու է առաջարկում իր եղբորորդուն եւ ստանալով Ջհանշահի համաձայնությունը՝ 1465թ. Աղթամարի Սբ Խաչ եկեղեցում Սմբատ Արծրունուն օծում է Հայոց թագավոր։ «Եվ այնժամ պարոն Սմբատին օծեցին Հայոց թագավոր` իր նախնի Գագիկի օրինակով։ Եվ թո՛ղ Աստված զորացնի նրա թագավորությունը, բարձրացնի նրա աթոռը, քանզի վաղուց Հայոց ազգը թագավոր չէր տեսել»։ Սմբատին չհաջողվեց ստեղծել համահայկական թագավորություն: Նրա իշխանությունը տարածվում էր Աղթամար կղզու և Վանա լճի առափնյա տարածքների վրա։ Կարա-կոյունլուներին պարտության մատնելուց հետո ակ-կոյունլուները վերացրին նաեւ Սմբատի թագավորությունը: